Dankbaarheid, ontmoeting en verwondering

Normaal gesproken gaat de wekker om 7.00u, maar vandaag om 6.30u. Om 7.00u stond het ontbijt al klaar. De laatste vlechten werden in de haren gemaakt door onze privé-kapster Mattanja, die deze reis bijna dagelijks en bijna iedereen voorziet van vlechten.

De meesten droegen de kleding die de kleermaker voor ons had gemaakt, want de dresscode was wit of Afrikaans. We liepen naar de kerk en kwamen bij een Bijbelstudie, die vóór de kerkdienst werd gegeven. De dienst was heel indrukwekkend en begon met het nummer “Count your blessings”. Wat een zegeningen hebben we deze reis mogen ervaren en uitdelen! Iedereen was inderdaad in het wit gekleed. Er werd dankbaarheid voor het afgelopen half jaar gevierd, met veel dans en zang. Het geluid uit de nieuwe speakers stond zo hard, dat het deels onverstaanbaar was en microfoons begonnen te piepen.

Enkelen van ons vertrokken eerder uit de kerkdienst, om hun sponsorkindje te bezoeken. Het jongetje leeft bij zijn oma in een hele arme wijk, wat heel aangrijpend was om te zien. Er zijn cadeautjes gegeven en hij was sprakeloos van dankbaarheid. De rest van de groep liep terug vanaf de kerk naar de accommodatie. De hele reis hebben we trouwens al een giga EHBO-koffer mee, waar Sjoukje de verantwoordelijkheid over heeft. Ze is overal op voorbereid en we zijn nog dagelijks verbaasd over wat ze uit haar oneindige tas tevoorschijn haalt.

Terug bij onze accommodatie konden we even omkleden en vertrokken we al snel weer naar het project. We liepen naar het nieuwe lokaal en stelden ons daar gedekt op, versierd met vlaggetjes. Toen Richard (“Bob”) aan kwam lopen verrasten we hem met het zingen van “Happy Birthday” (in het Engels en Nederlands), want hij was jarig vandaag. Daarna bedankte hij ons en liepen we met z’n allen naar de kerkzaal. Daar kregen we een “Certificate of Honor” uitgereikt door de oudsten van de kerk, als blijk van waardering voor onze inzet voor de kerk, school en gemeenschap. Na dit mooie moment en een groepsfoto, hebben we Richard zijn verjaardag gevierd met een Ghanese maaltijd. Op het menu stond fufu (een gekneden bal van cassave en bakbanaan), met een soort soep en geitenvlees. We eindigden met een lekker stukje cake als toetje, die Nanda had meegebracht vanuit Nederland.

Na dit gezellige moment werden we in groepen verdeeld om op huisbezoek te gaan. De meesten gingen lopend en één groep vertrok met de auto, wat net paste met 4 mensen op de achterbank (waarbij dus iemand op schoot zat met haar hoofd tegen het plafond). Het was indrukwekkend om te zien hoe de mensen woonden. Met vijf mensen in een klein, warm, kamertje en matrasjes op de grond. Het sanitair en de keuken waren buiten. De kinderen en ouders waren erg blij met de cadeautjes die wij hadden meegebracht. Het was aangrijpend dat deze mensen hun huis wilden openstellen voor een groep vreemdelingen. In gedachten verzonken, kwam iedereen weer terug. Richard was vrolijk bezig om stoelen voor iedereen te pakken; de gastvrijheid hier in Ghana valt ook echt op.

Terug in de bus was er een kleine discussie of we nog naar een supermarkt zouden gaan of niet. Uiteindelijk keerden we zonder bezoek aan de supermarkt terug naar onze accommodatie. Even bijkomen van alle indrukken van vandaag… 

Het avondeten was weer lekker en daarna hadden we voor de laatste keer nog een studie. Daarvoor werden we in twee groepen verdeeld en speelden we een leuk spelletje. Normaal gesproken heet het “ik ga op reis en ik neem mee” maar nu speelden we “ik ga naar huis en ik neem mee”. Dit spel was goed voor alle mooie herinneringen! Daarna ging een groot deel van de groep bezig met het maken van pakketjes voor de kinderen. Deze bestonden uit een kledingstuk, zonnebril, tandenborstel, tandpasta, kleurpotloden, boekjes en hele schattige kinderschoentjes. Dit ligt allemaal klaar voor de laatste projectdag, morgen. 

Een lieve groet van Alyanne, Leana, Sanne, Daniëlle en natuurlijk de rest van de groep