Door de zee en in het zwembad

Vandaag een update voor twee dagen. Vrijdagochtend stond de bus ons op te wachten. Hij werkte weer! Met veel enthousiasme en energie vertrokken we naar het project voor de vierde dag. Deze keer ging het over Mozes. Wilma en Mattanja leidden de dag, met een speciale rol voor Aaron: de farao van Egypte. Tijdens het kampvuur van donderdagavond is dit “theaterstuk” in elkaar gezet met uitdagende teksten voor Aaron, maar de volgende dag is het vlekkeloos uitgevoerd — chapeau! De kinderen droegen ook hun steentje bij aan het uitbeelden van het verhaal van Mozes: stoere soldaten, een dappere Mozes en een dansend volk door de zee. Na het stukje steeg er een groot applaus op door de kinderen zelf en uiteraard ook door ons. Tijd om te zingen en dansen, waarbij één van de meesters zelfs vooraan meedanste! Ook mochten we weer kijken naar, en leren van een fantastische dans. Althans, we deden een goede poging om de pasjes mee te doen. Dit ging de een beter af dan de ander. Het is leuk om te zien hoe je de groep steeds beter leert kennen en zij jou. Je herkent de namen bij de gezichten en je kan beter inspelen op wat ze nodig hebben. Tijdens het knippen en krullen van het knutselwerkje, werd er ook bij de bouw hard gewerkt. De betonnen palen zijn gestort en er is materiaal ontvangen voor de betonnen liggers voor het dak. Er is ons beloofd dat de timmerlieden door zouden werken op zaterdag, om de ondersteuning voor de liggers voor het dak gereed te maken. Dat zullen we maandag zien.

Na de lunch hebben we een groepsfoto gemaakt met alle kinderen voor het nieuwe klaslokaal. Zelfs een leraar die eigenlijk overdag elders werkt, maar toch vaak aanwezig probeert te zijn, had toch zijn best gedaan en staat op de foto.

Na afloop van de projectdag reden we terug in de bus, maar kwamen we met twee trotro’s aan in het centrum van Prampram. De bus was er onderweg toch weer mee opgehouden en deze keer heeft de buschauffeur het helaas niet kunnen oplossen. Het volgende onderdeel op het programma was een dorpswandeling door dé winkelstraat van Prampram: een straat met aan beide kanten van de weg een open goot. Daar overheen lagen allemaal houten planken als bruggetjes naar de verschillende winkeltjes. De winkels zijn gebouwd van hout en golfplaten. De geur bij deze straat mag je zelf bedenken, maar had in ieder geval veel van verbrand plastic. Je hoort de reacties en het geroep van de mensen, wanneer ze een groep toeristen voorbij zien lopen. We kwamen uit bij de vissersboten die we al dagen, zowel bij het ontbijt als diner, in de verte zien liggen/varen. Duizenden vissen worden gevangen met de houten bootjes en ter plekke verwerkt en verkocht. Tijdens deze wandeling voelden we ons enigszins kwetsbaar, omdat je hoort dat er over je gepraat wordt en niet kunt verstaan wat er precies gezegd wordt. Terug bij de hoofdstraat stonden er zes tuktuks voor ons klaar, die ons terug naar ons verblijf brachten. Dit gebeurde met zeer hoge snelheid en luid getoeter, over een zeer hobbelige weg. We hebben de hele weg gelachen. Terug bij het verblijf dubbel goed nieuws: een vrije avond én hoge waterdruk, waardoor we weer een normale douche konden nemen! De oudere jongeren hadden goede gesprekken op het strand, terwijl de jongere jongeren zich verzameld hadden op één van de kamers. Het was een gezellige avond.

De volgende dag, zaterdag, mochten we uitslapen! Pas om kwart voor tien vertrokken we met z’n allen met de benenwagen naar een zwembad. Wat we moesten verwachten bij een zwembad in een Ghanees dorpje wisten we niet, maar onze verwachting was zeker niet zo luxe als dat het bleek te zijn! Het was vijf minuten lopen naar het prachtige resort met groen gras, overal palmbomen en een heel mooi buitenzwembad met heerlijke ligbedden, douches, een volleybalnet en rieten parasols. Niet te vergeten een prachtig, werkelijk prachtig uitzicht op de Atlantische oceaan. Het rode strand met hoge golven, aan de linkerkant vissersbootjes en aan de rechterkant de havenstad Tema, met het heerlijke zonnetje en een verkoelend windje erbij. We hebben heerlijk gezwommen, gelezen, gespeeld, geslapen en in de zon gebakken. We maakten een groepsfoto met kokosnoten bij het zwembad en als verrassing was de lunch… PIZZA!

Bij terugkomst op het resort wilden we allemaal (tegelijk) douchen, maar er kwam geen water uit de douches. Even later werd gelukkig enthousiast omgeroepen dat het water weer stroomde en konden de haren gewassen worden. In de avond nog een studie over Daniël en vertrouwen op God. Zo is een heerlijke rustdag tot een einde gekomen.

We vinden het ontzettend leuk om al jullie lieve reacties te lezen, dankjewel!

Veel liefs van Marije en Irma (en de rest van onze fantastische groep)

Wist je dat…

• Een mevrouw bij het project voor een paar cedi per kledingstuk de was voor ons doet? Zo kunnen wij haar financieel steunen en is onze kleding weer schoon.
• Cobie en Janke als superhelden kunnen tafeltennissen?
• Ghanezen van muziek houden op volume 100? En het liefst ook nog met extra veel commentaar tussendoor van de DJ.
• Ons verzoeknummer van Nick & Simon, speciaal voor Daniëlle bij het zwembad werd gespeeld? Het hele resort was lekker aan het meeswingen.

PS voor Elin: het vorige verslag was door Anne en Aaron zelf geschreven en geplaatst met de bewerkingen van Reüel 😉