Op naar het project

Op deze vierde dag werd de wekker extra vroeg gezet. Om 7.00u moest er ontbeten worden, zodat we vroeg onze reis naar het project konden beginnen. De langste bustocht lag namelijk voor ons. Goedgemutst stapten we in de gerepareerde bus. Een tocht over merendeel goed begaanbare asfaltwegen door prachtig groen. Onderweg werd deze keer een bestelling mango’s gekocht. Op dat soort momenten word onze buschauffeuse ingezet om te onderhandelen en de boodschappen binnen te brengen. Deze bestelling, zo bleek later, was niet voor apen of andere inheemse diersoorten, maar voor ons zelf.

Halverwege de reis was het eventjes halt houden. We moesten onze paspoorten met visum tonen. Nadat er 3 getoond waren en met de melding van Nanda dat wij allemaal gelijktijdig de visa aangevraagd hadden hoefden niet alle koffers overhoop gehaald te worden. We mochten door. De reis verliep verder zeer vlot. Het wegdek veranderde langzaam naar minder asfalt en meer gaten. Prampram kwam in beeld. Gelukkig maar, want na 3 en een half uur moesten we steeds dover aanvoelende billen wel even uit de stoelen halen en wat gymnastische oefeningen uitvoeren. Met name de oudere jongeren hadden hier last van.

Goed en wel aangekomen konden we de koffers droppen in de reeds aangegeven kamers. De woonlocatie, gelegen aan de zee, bestond uit gekoppelde huisjes en een receptiegebouw met een hal met daar aan weerszijden kamers. Hier en daar werd een pas geschilderd plafond met ventilator en gesausde wanden aangetroffen. Het viel alles mee. Een toilet aan boord en uit de douche, die hier en daar uit PVC buis bestond, kwam druppelend lauw water. Maar… op naar ons project.

We verlieten onze lieve behulpzame buschauffeuse en daarmee helaas ook onze van airco voorziene bus. We stapten in een voor Nederlandse begrippen 14-persoons bus met 28 personen. Nauw gepakt zaten we, let wel zonder airco, het volledige gangpad gevuld met klapstoeltjes, als sardientjes in het welbekende blik.

Ontzettend warm werden we welkom geheten door zowel kinderen als leiding. Sommige medereizigers werden herkend van 2 jaar eerder en de knuffels en omhelzingen waren niet te tellen. Snel door want de macaroni werd koud. Reüel zorgde snel voor handenwaswater en we konden plaats nemen in het klaslokaal welke door de vorige groep gebouwd was. De flink pittige macaroni smaakte voortreffelijk. Er volgde wederom een hartelijk welkom. Dit keer door een regiomedewerker van Compassion, directeur van de school en enkele leraren. Na een applaus voor de kooksters gingen we allen aan de bak.

Gewapend met een geel veiligheidsvest en werkhandschoenen kregen we allemaal opdrachten om de eerste bouwwerkzaamheden te doen. Van zand kruien en specie aanbrengen werd een donut achtige ronding gemaakt, waar water ingebracht werd. Met een viertal personen aan de schep werd er al draaiend scheppend metselspecie gefabriceerd. Tot onze verbazing konden we eigenlijk direct al aan het bouwen. De eerste zware stenen werden gelegd in een speciebedje, waardoor de eerste rij ontstond van de contouren van de muren van het te bouwen lokaal. De stenen werden door de bouwbegeleider uitgelijnd waarna wij allen de ontstane ruimtes konden vullen met de pas gemaakte specie. Dit alles in een behoorlijk pittig schijnend zonnetje met zonkracht 12.

Naast het bouwen gingen bij toerbeurt groepjes van ons naar een plaatselijke kledingstofverkoper om desgewenst stof te kopen en opdracht te geven aan de naaisters om een kledingstuk op maat te fabriceren voor ons. Een bont geheel in een druk winkeltje was het gevolg. Nadat de laatste persoon opgemeten was, gaf Nanda aan de naaisters aan dat het wel de bedoeling was dat de kledingstukken klaar moesten zijn op de 29e van juli, zodat ze daadwerkelijk mee kunnen naar Friesland. Misschien zien jullie daar later nog wel eens de resultaten van.

Weer terug in ons woonresort, hadden we gelegenheid om de koffers uit te pakken. Een doekje door de kast en klaar. Op naar de avondmaaltijd. Omdat we tussen de middag warm gegeten hadden, mochten we nu onze pindakaas, hagelslag en leverpastei meebrengen. Onder een afdak, hebben we van de wind van zee genoten. Nu kwam ook de mango-aankoop aan bod. Wat een heerlijkheid is het om in zo’n tropenland de eigen vruchten te mogen nuttigen. Het “smakte” naar meer.

De vierde dag hebben we afgesloten met een avondje beachvolleybal, onder het genot van glaasjes gekoelde frisdrank.

Groet van ons allen, vanaf deze paradijselijke plek.

Teake en Janke