Iedereen is bijzonder

Na een heerlijk ontbijt vertrokken we op dag 8 (dinsdag) van onze weekendbestemming naar het project. Hierdoor hebben we een ander deel van de stad aan ons voorbij zien trekken. We kijken nog steeds onze ogen uit; wat is er veel te zien langs de kant van de weg. Een foto van een zijweg leverde Peter een onverwacht mooi plaatje op. Ook hier blijven het de kleine dingen die het doen.

Klokslag 9.00u waren we op het project. Al snel was duidelijk wie wat wilde doen en konden we aan de slag. Bij het bouwen was het werk vandaag met name het doorgeven van cement en stenen. Ook is er een begin gemaakt met het muurtje waar vorige week de fundering voor is gestort.

Bij de vrouwen werd het nieuwe project (het tasje van Helma namaken) erg enthousiast ontvangen. Er stond gelijk een rij vrouwen te wachten op de stof en hengsels voor hun eigen tasje.

De tuinploeg is druk geweest met het bewateren van de planten en het graven van steeds meer kuilen. De 30 papayastruiken zijn wonderbaarlijk vermenigvuldigd tot 100. Het is maar goed dat deze groep onder leiding van een ervaren tuinman werkt, want nu weten we in ieder geval dat de struiken op de juiste plek komen.

Nu we hier een week zijn werden we toch wel erg benieuwd hoe het hier eigenlijk werkt. Wie doet wat, hoe komen ze aan het geld om voor de vrouwen te zorgen, hoe is de medische zorg geregeld en zo nog wat van die vragen komen boven borrelen. We werden op onze wenken bediend. Halverwege de ochtend kwam de vaste psychiater langs. Normaal gesproken komt hij elke donderdag, maar vandaag was er iemand in crisis en was hij gebeld om deze persoon bij te staan. Hij vertelde dat hij een tiental mensen in begeleiding heeft hier. Dat het met de rest van de mensen zo goed gaat, komt volgens hem door de goede zorgen van de zusters en het feit dat ze hier veilig zijn en als een soort familie samenwonen.

Mieke was nog nieuwsgieriger en dus hebben we gevraagd of we één van de vrouwen mochten interviewen. Ze vertelde dat ze uit het zuiden kwam en hier 15 jaar geleden is komen wonen. Ze was de derde vrouw van een oudere man. Toen er in de familie iemand ziek werd, zagen de twee eerdere vrouwen een kans om deze jonge mooie vrouw te lozen. En de “petit frere” (zoon van een broer van de man) heeft gezegd dat de ziekte haar schuld was, en dus moest ze weg. Ze had inmiddels net haar 6e kind gekregen en ze ging met deze baby op de vlucht. Ze kon bij niemand in het dorp terecht, omdat die dan de kans liepen dat hun huis in brand zou worden gestoken. De vrouw is 45 kilometer naar Ouagadougou gelopen. Ze leefde hier op straat, totdat iemand haar vertelde over dit centrum. Ze woonde hier eerst met haar baby, maar op een dag is een bezoeker gekomen die het kindje heeft meegenomen.

Ze vertelde dit alles uiterlijk kalm, maar bij ons liepen de rillingen over de rug. Stel je toch voor dat je zomaar van huis en haard verstoten wordt, je kinderen van de een op de andere dag niet meer mag zien en je baby ook nog wordt afgenomen. Het werd al snel duidelijk dat dit een sterke vrouw is.

Ze heeft littekens in haar gezicht. Dat zijn markeringen om te laten zien tot welke stam ze hoort. Ze vertelde dat ze dit bij haar gedaan hadden toen ze nog een baby was; “anders zou het ze niet gelukt zijn.” Ze heeft ook niet toegestaan dat haar eigen kinderen deze markeringen zouden krijgen. Een pittige dame, die moest lachen toen wij aangaven dat we hiervan onder de indruk waren. Haar man heeft haar niet verdedigd omdat de oudsten in het dorp zich anders tegen hem gekeerd zouden hebben.

Inmiddels is haar man overleden en ze heeft wel contact met haar kinderen. Deze bezoeken en bellen haar. Ze heeft het geluk dat ze zoons (5) heeft en een dochter, want een zoon heeft het recht om zijn moeder terug te vragen. Helaas hebben haar zoons op dit moment nog niet het geld om een eigen huis te bouwen waardoor hun moeder bij hen zou kunnen komen wonen. Dat zou dan sowieso in een ander dorp zijn; terug naar huis kan nooit meer.

Later hoorden we dat er aan het einde van het jaar vijf vrouwen naar hun zoons kunnen verhuizen en over vijf andere vrouwen is er ook contact met de kinderen. De droom van de zusters is dat het geloof in hekserij steeds minder wordt en het centrum een andere bestemming kan krijgen (bij voorkeur een school voor meisjes).

Er wonen op het terrein ook veel oudere en gehandicapte vrouwen die niet of nauwelijks voor zichzelf kunnen zorgen. Hiervoor is een zorgsysteem bedacht. De vrouwen wonen met 6 in een ruimte en de samenstelling van deze groep is een dwarsdoorsnede van de leeftijden. Ze wonen dus echt als “familie” samen. De jongeren dragen zorg voor de ouderen, helpen als het nodig is met douchen, eten, schoonmaken, etc. De vrouwen krijgen een maaltijd tussen de middag en dat kan genoeg zijn voor twee maaltijden (afhankelijk van hoeveel je eet natuurlijk).

Met de zusters hebben we contact gehad over hun wensen. Ze hebben twee grote wensen. Allereerst willen ze graag gesponsord worden bij het kopen van medicijnen, maar ook de graanmolen is aan vervanging toe. Wij hebben met elkaar besloten om het geld dat na de bouw overblijft, te laten besteden aan medicatie. We hopen ze hiermee een jaar te kunnen helpen. Geld dat nog binnenkomt heeft dus een erg goede bestemming.

Zoals jullie wellicht al gemerkt hebben: we raken niet uitgeschreven over wat we allemaal meemaken. Het meest zijn we onder de indruk van al die mooie momenten die we beleven met de mensen hier. We verstaan elkaar niet, maar begrijpen elkaar wel.

Ik en jij
kan wij worden
al weet ik niet wie jij bent
en ken jij ook mijn wereld niet
we zoeken samen naar woorden
en plezier

Groeten Wilma en Mieke

13 reacties op “Iedereen is bijzonder

  • Anneke de Regt

    Wat een prachtig verslag weer om te lezen. Ik begrijp jullie nieuwsgierigheid naar de achtergrond van de vrouwen op het centrum . In de diaconievergadering hadden we het daar afgelopen maandag nog over.
    Succes met de laatste werkweek en blijf vooral jullie verhalen met ons delen. Inspirerend!
    Groet Anneke

  • Wim en Marja Gorter

    Geweldig verhaal en mooi werk zo samen. Veel plezier in deze week weer.

  • Maureen Meersma

    Weer een prachtig verslag! Zo interessant allemaal, bedankt dat jullie dit met ons delen. Het is erg inspirerend! Jullie hebben het zo lezen naar je zin, geniet nog van jullie reis!

    Groetjes Maureen (afgelopen zomer met de trynwalden in burkina)

  • Janny en Bram Verweij.

    Weer een indrukwekkend verhaal over wat jullie daar allemaal meemaken. Ga zo door….

  • Albert van Oosten en Elly Vliegenthart

    Wat fijn dat jullie ons zo deelgenoot maken van jullie ervaringen. Met de foto’s daarbij geeft dit een heel goed beeld van waar jullie mee bezig zijn. Gewéldig wat jullie doen! Nog een hele goede tijd daar!
    Lieve groet,
    Albert en Elly

  • Gert-jan Bode

    Wat een mooi verslag. Is het geen project wat voor een langere tijd structureel ondersteund kan worden vanuit Oudewater ?
    De samenstelling van de woongroepen zou ook een voorbeeld kunnen zijn voor Nederland. Wij stoppen iedereen maar in zijn eigen hokje en daar wordt er gekeken wat ze voor elkaar kunnen betekenen.
    Nog even flink doorwerken deze week !

  • Ria van den Heuvel

    Indrukwekkend allemaal, en over die hekserij, dat gaat heel ver hoor! Van mishandeling tot uitstoting,
    maar ook doding!

  • Jeannette Bakker

    Wat een mooi geschreven verslag dames. Indrukwekkend. Wat een sterke vrouwen ! Succes nog de komende week. Een werkvakantie met een enorme impact waarschijnlijk.
    Gr Jeannette

  • Rina Isselmann

    Ontzettend fijn dat we jullie ervaringen op deze manier kunnen meebeleven. Superlatieven te weinig: geweldig, indrukwekkend, mooi, prachtig. Hiermee gaat er weer een stukje van de wereld voor ons open, heel indrukwekkend. En wat doen jullie met z’n allen goed werk!! Wilma wij willen graag weten hoe wij ook een steentje/naaimachine kunnen bijdragen aan dit indrukwekkende project. Lieve groeten, Wim en Rina

  • Anita

    Onder de indruk van wat jullie kunnen betekenen voor deze mensen. Wat een zegen en mooi werk.
    En wat een trieste verhalen – maar inderdaad wat zijn ze sterk.
    Mooi om zo jullie verhalen te kunnen volgen.

    Wees gezegend om tot zegen te zijn

    Lieve groet,

    Anita Zwijnenburg

  • Theo en Marian Boere

    Indrukwekkend verhaal.Het zijn sterke vrouwen en ze zullen met de hulp die ze krijgen
    verder kunnen.Voor jullie allen nog veel werkplezier de laatste dagen voor de terugreis die
    eraan komt.

  • Cor van Dijk

    Wat een hartverscheurend verhaal van die vrouw, wat goed dat jullie iets voor deze mensen kunnen betekenen, nog een goede week gewenst.

    Groet Cor

  • Marian van Groeningen

    Heftig verhaal, ongelooflijk wat deze vrouw meegemaakt heeft. De titel van dit verslag komt mij trouwens bekend voor: “Iedereen is bijzonder”. 😘

Reacties zijn gesloten